Communiceren op een andere manier (autisme)

 

5 jaar geleden liep ik stage bij kleine kindjes ( leeftijd ongeveer 2 t/m 6/7 jaar) met een verstandelijke (en lichamelijke) beperking en een ontwikkelingsachterstand.  Ik liep zelf op een groep waarbij sommige kinderen nog redelijk goed niveau hadden en waarbij 1 kindje met een klassieke vorm van autisme. Op de groep naast ons zat een klein groepje kinderen, allemaal met een vorm van autisme, waarvan er ook echt een aantal kinderen niet praatte en dus op andere manieren communiceerden. 

Een kindje van die groep was een mooi mannetje met gitzwart haar en prachtige heldere grote grijsblauwe kijkers. Die oogjes vertelden alles aan mij. Op 1 of andere manier hadden wij een hele sterke aantrekkingskracht op elkaar. We speelden vaak met de 2 groepen tegelijk buiten en daarom had ik ook met hem te maken. Als ik dit schrijf kan het me nog emotioneel maken. Gym wilde hij niet naar toe, alleen als ik met hem mee ging, buiten wilde hij altijd met mij in de vogelnestschommel liggen en dan werd hij helemaal rustig en lag hij vaak naast me liedjes te neuriën (dat deed hij alleen als hij echt helemaal ontspannen was) Maar ook als hij zijn schoenen uit had gedaan op de groep was ik vaak de enige die ze bij hem aan mocht doen voor hij naar huis ging. In zijn oogjes zag ik echt precies hoe hij zich voelde. Je zag de onrust in zijn ogen als hij iets niet kon uitleggen, maar ook de glinstering in zijn oogjes als hij het naar zijn zin had. 

Wat de situatie erg lastig maakte was het feit dat ik op de andere groep stond en het voor hem heel verwarrend maakte dat ik dan met hem speelde en daarna weer weg moest naar mijn eigen groep. Als ik hem dan hoorde huilen dan sneed dat dwars door mij heen. Mijn hart deed pijn op zo'n moment. 

Er was nog een ander lief jongetje die zich ook erg aan mij ging hechten, ook hij kon niet praten. Maar als hij onrustig was, dan kreeg ik hem rustig. Ik weet ook niet hoe dat kwam , want ze hebben het me niet kunnen vertellen. Maar ik vergeet het echt nooit meer. Kindjes met autisme hebben vaak moeite met aanrakingen en knuffels. Maar van deze kereltjes kreeg ik elke dag een knuffel of meerdere zelfs. Of ze werden helemaal rustig op schoot. Heel bijzonder om mee te maken. Ik ben blij dat ik ze in die 20 weken in ieder geval wat van veiligheid kon bieden in de grote wereld met veel prikkels. 

Alle kindjes met of zonder beperking hebben een speciale plek in mijn hart, maar deze 2 mannetjes namen zeker een speciaal plekje van mijn hart in.