Wereld Prematuren dag en wat mij raakte

 

Gisteren op 17 november was het wereld prematuren dag. Een dag waarop we stil staan bij de kindjes die (veel) te vroeg geboren zijn en gelukkig wel mochten blijven leven, maar ook denken we dan aan de kindjes die (veel) te vroeg geboren zijn en het helaas niet hebben gered. Wat een verdriet voor deze ouders. 

Zelf ben ik met 31 weken op de wereld gekomen en was ik een prematuur, dismatuur. Oftewel te vroeg en te klein geboren. 1330 gram om precies te zijn. Mijn zusje kwam op de wereld met 32 weken en was erg ziek (darmafsluitingen) Voor mijn ouders waren dit dus enorm spannende en heftige jaren met 2 kindjes kort op elkaar en allebei te vroeg geboren, plus de vele zorgen rondom mijn zusje.

Gister zag ik een paar foto's van mij als baby , aan de slangetjes, in de couveuse , mn eerste piepkleine flesje enz. Dat raakte mij even heel erg. Zo klein en kwetsbaar en nu uitgegroeid tot een jonge vrouw van 22 jaar, die van haar vroeggeboorte geen last ondervindt. Want er zijn genoeg kinderen/mensen die wel problemen ondervinden na een vroeggeboorte. Het is goed om stil te staan ook juist bij deze vroeggeboortes. Het is niet vanzelfsprekend dat een zwangerschap voorspoedig verloopt en er een gezond kindje ter wereld komt. Met mij en mijn zusje is het gelukkig goed gekomen, al is mijn zusje nog wel vaker geopereerd en ervaart ze altijd last met haar buik/darmen. Ik zie dit echt als wonderen van God! Hij staat rondom ons gezin heen. 

Ik ben dus blij dat deze dag in het leven geroepen is. Laten we om ouders heen staan die in een spannende periode zitten met een prematuur kindje, maar ook om ouders heen staan die hun kleintje niet mochten houden. Laten voelen dat ze niet alleen zijn. En voor al deze ouders bidden.