Figuurlijke schop onder de billen/een harde les

Een aantal maanden geleden had ik ongeveer 10 weken fysio in het Albert Schweitzer, een pittig traject waarbij ik speciaal behandeling had voor mijn Fybromyalgie en leerde om mijn eigen lichaam te leren kennen, de pijn te accepteren en mijn grenzen te ontdekken. Ook werkte ik aan een combinatie van bewegingn en ontspanning. 

Op het een gegeven moment was daar het evaluatiegesprek en bleek dat ik zeker vooruitgang had geboekt, maar wat ik zelf dus even totaal niet zag en voelde. Ik zat bijna met tranen in mijn ogen en verzonk in zelfmedelijden. Ik was moe, had veel pijn en zag even geen lichtpuntjes. Er kwam een heleboel uit wat er allemaal moeilijk was...en zei ik: Ik heb waarschijnlijk ook nog astma. Mijn therapeut begon tegen mij te praten, maar reageerde totaal niet als ik had verwacht. Waar ik hem heel dankbaar voor ben. Dankbaar? ja dankbaar. 

Ja en.. zei hij. Dat is waar je mee moet leven, je zal het er mee moeten doen. Ik keek hem even wat gefrustreerd  en verward aan., Ik dat alles wat je kan zeggen. Maar hij begon uit te leggen, dat ik met de pijn zou moeten leren leven en dat astma ook niet het einde van de wereld is. Hij liet me doormiddel van grafieken zien, dat ik minder vermoeid was dan toen ik begon aan  het traject, dat ik kwa beweging heel goed bezig ben, dat Ik het zelfs zo goed had gedaan, en dat dit het moment was dat ik mocht stoppen en het zelf verder mocht gaan doen, in de sportschool en de goede dingen zo moest blijven doen in alle activiteiten van het dagelijkse leven. Ik moest even slikken, kan ik dit wel zelf? En alsof mijn therapeut mijn gedachte kon lezen, zei hij: Jij kan dit best, onthou goed wat je hier heb geleerd en blijf lekker bewegen. Ik zag het licht weer en ging met een dankbaar hart het ziekenhuis uit. 

Terwijl ik terugliep naar huis, dacht ik nog even aan ons gesprek. Ja ik kreeg zojuist een schop onder mijn billen, hup schouders eronder en gaan. Tot op de dag van vandaag hou ik me vast aan zijn woorden. Ik kan dit! Ik ben degene die mijn lichaam kent en er zijn altijd lichtpuntjes zat. En kan ik zeggen: Het gaat steeds beter. 

'I'm not there yet, but I'm stronger then yesterday'