plotseling verlies

Het is dinsdagmiddag 11 augustus…

Een goede dag en ik ga rond een uur of 4 nog even een bakkie koffie drinken bij mijn moeder en broertje. Op een gegeven moment kijk ik op mijn mobiel en zie ik dat ik een paar gemiste oproepen heb en ook een voicemail. Dan besluit ik deze voicemail te beluisteren en al snel begrijp ik dat het heel belangrijk is dat ik terug bel en dat doe ik dus direct…. Ik krijg een heel verdrietig bericht, namelijk dat David , de vader van 3 jonge kindjes en echtgenoot na een week ziek te zijn geweest is overleden. Ik was gastouder van deze kindjes en kwam daar 2 dagen in de week. Door onregelmatig werk was David regelmatig thuis en ik kende hem als een hele lieve en zorgzame man die heel gek was op zijn kindjes. Het lukt mij om aan de telefoon rustig te blijven en mijn adres door te geven voor de rouwkaart. Eenmaal beneden val ik mijn moeder huilend in haar armen. David is gestorven…mijn moeder had even uitleg nodig, wie dit ook alweer precies was, maar al gauw wist ze het en hebben we samen even gesproken.

Dan breekt de dag van het condoleren aan, donderdag 13 augustus…

In de ochtend ben ik nog 2 uurtjes gaan werken bij Tuur en zijn zus Fien en om kwart voor 11 fietste ik met een bonzend hart naar huis. Met een hoop vragen zoals: wat ga ik aan treffen en hoe gaat het nu in coronatijd? Om 12 uur werd ik opgehaald en haalden we de ouders van David op. Zij komen uit Amerika en spraken Engels, ik ben een gesprek met ze begonnen en dat was goed. We spraken over David, over Amerika en over mijn werk. Moeder was slecht ter been en dus ondersteunde ik haar tot aan de kist. De arme vrouw brak gelijk , ik zal eerlijk zeggen, dat is heel naar om te zien, wat wilde ik haar pijn graag wegnemen. Ik heb naar haar geluisterd en gewoon heel stil bij haar gestaan, daarna heb ik haar ondersteund en naar haar plek gebracht. De lieve mensen zijn in mei helaas teruggestuurd van schiphol naar Amerika. En wanneer ze dan wel mogen komen, leeft hun zoon niet meer. Heel ingrijpend en verdrietig.

Hoe het was bij de kist is moeilijk te omschrijven. Zoveel wat ik voelde en dacht. David was David niet meer. De dagen op het IC hadden hem geen goed gedaan en dat vond ik heftig om te zien. De kinderen reageerden alle drie op hun eigen manier en dat raakte me. Zo kwam het oudste meisje op me afgerend en vloog in mijn armen, het 2e meisje zei: he, Neline , ik heb je gemist en de kleine man zei: kijk, papa ziek. Ik heb ze alle drie even stevig vast kunnen houden en dat was heel fijn. Door corona was handen schudden niet mogelijk en kon ik zijn vrouw dus ook niet even een knuffel geven, want dat is iets wat je toch het liefste zou doen op zo’n verdrietig moment.

En uiteindelijk werd het vrijdag 14 augustus, de dag van de rouwdienst en de begrafenis…

Ik kon de rouwdienst online meevolgen en ik vond het een hele mooie rouwdienst, natuurlijk ook emotioneel om het gemis. Maar David werd zo goed benoemd hoe hij was en ook zijn vertrouwen op God zijn Schepper stond in het middelpunt. Wat een troost dat Hij nu voor eeuwig gelukkig is, hij heeft geen zorgen meer, is niet meer ziek en mag daar zijn samen met Zijn Yeshua. Vanwege beperkingen van het aantal mensen wat er bij mag zijn, kon ik niet naar de begrafenis, dus ben ik zelf nog even naar de begraafplaats gefietst om toch heel even te kijken waar hij begraven ligt, dit was ook goed om het voor mezelf wat af te kunnen sluiten.

Ik probeer nu het gezin bij te staan waar ik kan en ze krijgen steeds een plek in mijn gebed. Ooit zullen we David weer ontmoeten, dat weet ik zeker.